لَوْ كانَ اگر باشد فِيهِما در آسمان و زمين آلِهَةٌ خدايان كه تدبير امر آنها كنند إِلَّا اللَّهُ بجز خداى لَفَسَدَتا هرآئينه تباه شدى آسمان و زمين و كارها درهم شكستى چه اگر الهه در مرادى موافق باشند چندين قدرت به يك مقدور طارى گردد و اگر در كارى مخالفت نمايند در تعويق افتاده ناساخته بماند پس مدبر عالم يكى بايد و جز حضرت اللّه تعالى نشايد نظم در دو جهان قادر و يكتا توئى * جمله ضعيفند و توانا توئى چون قدمت بانگ بر ابلق زند * جز تو كه يا رداء كه انا الحق زند فَسُبْحانَ اللَّهِ پس تنزيه كن تنزيه‌كردنى خداى را رَبِّ الْعَرْشِ كه آفريدگار عرش است عَمَّا يَصِفُونَ از آنچه وصف مىكنند از اتخاذ صاحبه و ولد لا يُسْئَلُ پرسيده نشود خداى عَمَّا يَفْعَلُ از آنچه مىكند به جهت عظمت و تفرد به الوهيت يا بسبب آنچه هر چه كند عين حكمت و صواب است وَ هُمْ يُسْئَلُونَ و ايشان يعنى همه بندگان پرسيده شوند از آنچه مىكنند جهت آنكه مملوكند و مملوك را ناچار است كه حساب اقوال و افعال خود با مالك راست كند أَمِ اتَّخَذُوا آيا فراگرفتند مِنْ دُونِهِ بجز خداى آلِهَةً خدايان و مأمور بودند باتخاذ آن قُلْ هاتُوا بگو بياريد بُرْهانَكُمْ دليل اتخاذ الهه بدون خداى عقلا و نقلا هذا اينك ذِكْرُ مَنْ مَعِيَ ياد كرد كسانى كه با من‌اند از امت من يعنى قرآن وَ ذِكْرُ مَنْ قَبْلِي و ياد كرد آنان كه پيش از من بودند يعنى توريت و انجيل و سائر كتب سماوى در آنجا نگريد و از آنها كه بدانها دانااند بپرسيد كه در همه كتب منزله نيست الا امر بتوحيد و نهى از شرك بَلْ أَكْثَرُهُمْ بلكه بيشتر كفّار يعنى همه ايشان لا يَعْلَمُونَ الْحَقَّ نمىدانند حق را و ميان وى و باطل تميز نمىتوانند كرد فَهُمْ مُعْرِضُونَ پس ايشان اعراض‌كنندگانند از ايمان به خداى و متابعت رسول او وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ و نه فرستاديم پيش از تو مِنْ رَسُولٍ هيچ فرستاده إِلَّا نُوحِي إِلَيْهِ مگر وحى كرده شده بوى و حفص نوحى مىخواند يعنى ما وحى كرديم به دو أَنَّهُ لا إِلهَ آنكه نيست خدا به حق إِلَّا أَنَا مگر من فَاعْبُدُونِ پس مرا پرستيد وَ قالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمنُ و گفتند فرا گرفت خداى تعالى بسيار بخشايش وَلَداً فرزندان از ملائكه سُبْحانَهُ پاك است او و منزه ازين بَلْ عِبادٌ بلكه ايشان يعنى ملائكه بندگانند مُكْرَمُونَ گرامىداشتگان و نواختگان .